ConcerTour
Doradztwo +49 (0)6751 – 8554657 Montag bis Freitag: 10 bis 17 Uhr info@concertour.de

Prasa

Włoskie arie i całusy: Jonathan Tetelman debiutuje w Elbphilharmonie

Stan na: 04.07.2025, godz. 16:40

Niektórzy mówią o chilijsko-amerykańskim tenorze Jonathanie Tetelmanie jako o nowym tenorze-gwieździe, a inni nazywają go wręcz nowym Pavarottim. W czwartkowy wieczór zadebiutował w Elbphilharmonie. Był to pierwszy z trzech koncertów w Niemczech.

autorzy: Marcus Stäbler, Miriam Stolzenwald

Hamburska Elbphilharmonie jest wyprzedana do ostatniego miejsca, a nawet ponad stan. Część słuchaczy siedzi za orkiestrą na scenie. Wszyscy przybyli, by usłyszeć tenora Jonathana Tetelmana wraz z Hamburger Camerata pod dyrekcją Frédérica Chaslina. W programie znalazły się arie tenorowe z wielkich oper Verdiego, Pucciniego, Ponchiellego i Mascagniego.

Iskrzenie niemal do granicy bólu

Jonathan Tetelman szybko daje do zrozumienia, że na scenie stoi fenomenalny śpiewak o niezwykłym blasku głosu. Gdy śpiewa pełnym głosem, niektóre dźwięki iskrzą na bębenku usznym naprawdę pięknie – tak, jak zdarza się to tylko u najlepszych śpiewaków. To iskrzenie tuż przed granicą bólu: cudowne! Jonathan Tetelman ma jednak także bardzo piękną, ciemną barwę, coś barytonowego, ciepłe osadzenie głosu.

Odpowiedni głos do repertuaru włoskiego

Zanim Jonathan Tetelman rozpoczął karierę śpiewaczą, przez trzy lata zarabiał na życie jako DJ w dyskotekach i klubach na Manhattanie.

Tetelman kształtuje arie z gustem. W jego głosie słychać także to szlochające brzmienie, które jest niezbędne w tym włoskim repertuarze. Śpiewak nie jest typem tenora, który pokazuje, co drzemie w jego gardle, lecz śpiewa subtelnie i pięknie. W ten sposób robi wrażenie na publiczności.

Tetelman wyrobił sobie międzynarodowe nazwisko, śpiewa partie takie jak Alfredo w „La Traviata” czy Pinkerton w „Madame Butterfly” w takich domach jak Royal Opera House Covent Garden i Metropolitan Opera. Przede wszystkim zasłynął jako śpiewak pucciniowski. Puccini znalazł się także w programie w Elbphilharmonie, wraz z innymi znanymi ariami. W pierwszej części tenor śpiewa wyłącznie Verdiego, w drugiej następują kolejni włoscy kompozytorzy: Ponchielli, Mascagni, a na końcu Puccini. To trafny wybór, ponieważ ma on dokładnie taki głos, jaki jest potrzebny do tego repertuaru.

Ciągłe zmiany między różnymi ariami były uciążliwe

Zasadniczo problematyczna, jak w przypadku większości takich wieczorów gwiazd ze słynnymi śpiewakami i śpiewaczkami, jest patchworkowa konstrukcja programu: zestawia się fragmenty z najróżniejszych oper. To ciągłe, chwilami męczące bieganie tam i z powrotem – nie tylko pod względem treści, ale także na scenie. Tenor śpiewa arię, potem schodzi ze sceny, następnie orkiestra gra uwerturę lub intermezzo, potem tenor znów wchodzi, znów słychać oklaski, znów śpiewa arię trwającą trzy, cztery minuty, znów schodzi i tak dalej. W ten sposób nigdy nie powstaje prawdziwy, wielki łuk napięcia. Na dłuższą metę jest to uciążliwe, tym bardziej że orkiestra nie okrywa się szczególną chwałą. Nie zmienia to jednak faktu, że Jonathan Tetelman każdy utwór z osobna śpiewa bardzo pięknie.

Burza braw wśród publiczności

Publiczność jest zachwycona Jonathanem Tetelmanem. Już po pierwszej arii wybucha ogromna burza okrzyków „brawo”, a jeszcze przed przerwą rozbrzmiewa pierwszy bis: Tetelman ma najwyraźniej wielką ochotę od razu zaśpiewać jeszcze raz arię Verdiego „Di quella pira”. Znakomity nastrój jeszcze rośnie pod koniec koncertu: podczas ostatniego okrzyku „vincerò” w arii „Nessun dorma” burza braw publiczności wdziera się w orkiestrowe postludium.

Czarujące tenorowe gesty

Dla tenora Jonathana Tetelmana wieczór jest ogromnym sukcesem, z którym radzi sobie sympatycznie i umiejętnie. Śpiewa w różnych kierunkach sceny: raz do przodu, raz w lewo, w prawo, do tyłu. Na koniec posyła publiczności całusy – jeden z wielu drobnych tenorowych gestów, które wplata bardzo czarująco i swobodnie. Podczas bisu przechodzi za sceną obok osób siedzących na podium i śpiewa bezpośrednio do nich. Wie, jak zdobyć publiczność, i wyraźnie sprawia mu to radość. Wspaniały debiut.