Τύπος
Ιταλικές άριες και φιλιά στον αέρα: Ο Jonathan Tetelman κάνει το ντεμπούτο του στην Elphi
Ημερομηνία: 04.07.2025, 16:40
Ορισμένοι μιλούν για τον Χιλιανοαμερικανό τενόρο Jonathan Tetelman ως τον νέο σταρ των τενόρων, άλλοι τον αποκαλούν ακόμη και νέο Pavarotti. Την Πέμπτη το βράδυ έκανε το ντεμπούτο του στη Elbphilharmonie. Πρόκειται για την πρώτη από συνολικά τρεις συναυλίες του στη Γερμανία.
από τους Marcus Stäbler, Miriam Stolzenwald
Η Elbphilharmonie του Αμβούργου είναι sold out μέχρι την τελευταία θέση – και ακόμη παραπάνω. Ορισμένοι ακροατές κάθονται πίσω από την ορχήστρα, πάνω στη σκηνή. Όλοι έχουν έρθει για να ακούσουν τον τενόρο Jonathan Tetelman μαζί με την Hamburger Camerata υπό τη διεύθυνση του Frédéric Chaslin. Στο πρόγραμμα βρίσκονται άριες για τενόρο από μεγάλες όπερες των Verdi, Puccini, Ponchielli και Mascagni.
Ηλεκτρισμός – σχεδόν μέχρι το όριο του πόνου
Ο Jonathan Tetelman κάνει γρήγορα σαφές ότι στη σκηνή βρίσκεται ένας φαινομενικός τραγουδιστής με απίστευτη λάμψη. Όταν ανοίγει τη φωνή του, ορισμένες νότες «τσιτσιρίζουν» ευχάριστα στο τύμπανο του αυτιού – όπως συμβαίνει πραγματικά μόνο με τους καλύτερους τραγουδιστές. Αυτός ο ηλεκτρισμός λίγο πριν από το όριο του πόνου: υπέροχος! Ο Jonathan Tetelman διαθέτει όμως και ένα πολύ όμορφο σκούρο χρώμα, κάτι βαριτονικό, μια ζεστή γείωση στη φωνή.
Η σωστή φωνή για το ιταλικό ρεπερτόριο
Πριν ξεκινήσει την καριέρα του ως τραγουδιστής, ο Jonathan Tetelman για τρία χρόνια έβγαζε τα προς το ζην ως DJ σε ντίσκο και κλαμπ του Μανχάταν.
Ο Tetelman πλάθει τις άριες με γούστο. Στη φωνή του υπάρχει και το λυγμικό στοιχείο που απαιτεί αυτό το ιταλικό ρεπερτόριο. Δεν είναι ο τύπος του τενόρου που επιδεικνύει τι κρύβεται στον λαιμό του, αλλά τραγουδά με λεπτότητα και ομορφιά. Έτσι εντυπωσιάζει το κοινό.
Ο Tetelman έχει κάνει όνομα διεθνώς και τραγουδά ρόλους όπως ο Alfredo στη «La Traviata» ή ο Pinkerton στη «Madame Butterfly» σε οίκους όπως το Royal Opera House Covent Garden και η Metropolitan Opera. Πάνω απ' όλα έχει γίνει γνωστός ως ερμηνευτής του Puccini. Ο Puccini βρισκόταν και στο πρόγραμμα της Elbphilharmonie, μαζί με άλλες γνωστές άριες. Στο πρώτο μέρος ο τενόρος τραγουδά αρχικά αποκλειστικά Verdi, ενώ στο δεύτερο μέρος ακολούθησαν άλλοι Ιταλοί συνθέτες: οι Ponchielli, Mascagni και στο τέλος ο Puccini. Αυτό ταιριάζει, επειδή διαθέτει ακριβώς τη σωστή φωνή για αυτό το ρεπερτόριο.
Η διαρκής εναλλαγή μεταξύ διαφορετικών αριών ήταν κοπιαστική
Κατ' αρχήν μάλλον δύσκολο, όπως στις περισσότερες από αυτές τις βραδιές αστέρων με διάσημους τραγουδιστές, είναι το πρόγραμμα-μπαλώματα: αποσπάσματα από τις πιο διαφορετικές όπερες συρράπτονται μεταξύ τους. Ένα διαρκές, κατά καιρούς κουραστικό πήγαινε-έλα – όχι μόνο ως προς το περιεχόμενο, αλλά και πάνω στη σκηνή. Ο τενόρος τραγουδά μια άρια, μετά αποχωρεί, μετά η ορχήστρα παίζει μια εισαγωγή ή ένα ιντερλούδιο, μετά ο τενόρος εμφανίζεται ξανά, ακολουθεί ξανά χειροκρότημα, τραγουδά πάλι μια άρια που διαρκεί τρία, τέσσερα λεπτά και αποχωρεί ξανά, και ούτω καθεξής. Με αυτόν τον τρόπο δεν δημιουργείται ποτέ μια πραγματική μεγάλη καμπύλη έντασης. Κοπιαστικό μακροπρόθεσμα, ιδίως επειδή η ορχήστρα δεν δοξάζεται πραγματικά. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο Jonathan Tetelman τραγουδά κάθε κομμάτι ξεχωριστά πολύ όμορφα.
Καταιγίδα επευφημιών στο κοινό
Το κοινό είναι καθηλωμένο από τον Jonathan Tetelman. Ήδη μετά την πρώτη άρια ξεσπά μια τεράστια θύελλα από μπράβο, και πριν από το διάλειμμα έρχεται το πρώτο ανκόρ: ο Tetelman έχει προφανώς μεγάλη όρεξη να τραγουδήσει αμέσως ξανά την άρια του Verdi «Di quella pira». Η καλή διάθεση κορυφώνεται ακόμη περισσότερο προς το τέλος της συναυλίας: στην τελευταία αναφώνηση «vincerò» της άριας «Nessun dorma», η καταιγίδα επευφημιών του κοινού ξεσπά μέσα στο ορχηστρικό επίλογο.
Γοητευτικές χειρονομίες τενόρου
Για τον τενόρο Jonathan Tetelman η βραδιά είναι τεράστια επιτυχία, την οποία διαχειρίζεται με συμπάθεια και δεξιοτεχνία. Τραγουδά προς τις διάφορες κατευθύνσεις της σκηνής, άλλοτε προς τα εμπρός, άλλοτε προς τα αριστερά, προς τα δεξιά, προς τα πίσω. Στο τέλος στέλνει φιλιά στον αέρα στο κοινό – μία από τις πολλές μικρές χειρονομίες τενόρου, που ενσωματώνει με πολλή γοητεία και άνεση. Σε ένα ανκόρ περνά πίσω από τους ανθρώπους που κάθονται στη σκηνή και τους τραγουδά απευθείας. Ξέρει πώς να κερδίζει το κοινό και διασκεδάζει φανερά με αυτό. Ένα υπέροχο ντεμπούτο.